Skawina - miasto w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim. Jest siedzibągminy miejsko-wiejskiej Skawina. Miasto jest położone nad rzeką Skawinką kilkanaście kilometrów na południowy zachód od centrum Krakowa.

Wschodnia część Skawiny obejmuje dawną wieś Korabniki. Była to niegdyś wieś służebna dworu krakowskiego. Pozostałością tamtych czasów jest renesansowy, piętrowy dwór-pałac zbudowany w latach 1540-1580 przez Pawła Korytkę.

Zanim Skawina otrzymała swoją nazwę, istniała już nazwa przepływającej tędy rzeki. Pierwotnie – w latach 1253–1258 – mówiono o niej „Skauina", po lokacji miasta utrwaliła się nazwa Skawinka. W języku staropolskim słowo „skać" oznaczało „kręcić się", „toczyć się", „skartia" zaś - „kręcenie się", „toczenie się". Podobne znaczenie miało prasłowiańskie słowo „szkoti". Natomiast germańskie „skaulon" oznaczało „poruszać się naprzód" lub „pędzić". Nazwa w pełni odpowiada charakterowi rzeki, która wije się licznymi meandrami i ma niezwykle wartki nurt wzdłuż całego biegu.

alendarium[edytuj]

• 5000 p.n.e. – Na tę datę szacuje się pierwsze ślady osadnictwa odkryte w okolicach Skawiny.

• 1229 – Pierwsza wzmianka o Babicach i Pisarach.

• 1364 – Decyzją Króla Kazimierza Wielkiego na terenie miejscowości: Pisary, Babice Nowe i Babice Stare zostaje założone miasto Skawina (akt erekcyjny z dnia 22 maja). W listopadzie tego samego roku wydano akt prawny dotyczący budowy w Skawinie kościoła parafialnego (z przylegającą do niego pierwszą w mieście szkołą) – parcelę pod jego budowę podarował król.

• 1471 – Opat tyniecki Maciej Skawinka zakłada w Skawinie szpital (przytułek dla chorych i ubogich), który funkcjonował (z przerwami) do końca XIX w.

• 1493 – Najstarszy widok Skawiny (w dziele Hartmanna Schedla Liber cronicarum (Kronika świata) wydanym w Norymberdze w widoku Krakowa znajduje się fragment, który wg prof. J. Mitkowskiego przedstawia Skawinę).

• 1500–1600 – Powstają pierwsze cechy skawińskie.

• 1651–52 – Wielka zaraza w Skawinie (w ciągu dwóch lat liczba mieszkańców zmniejszyła się o ponad połowę).

• 1655 – Spalenie Skawiny przez Szwedów (podczas oblężenia Krakowa), zniszczenie m.in.zamku kazimierzowskiego.

• 1683 – Miasto Skawina punktem zbornym husarii polskiej, udającej się pod Wiedeń. Przegląd wojsk na rynku skawińskim przez króla Jana III Sobieskiego.

• 1772 – Skawina znalazła się w granicach zaboru austriackiego.

• 1802 – Powstanie cmentarza parafialnego w Skawinie.

• 1815 – Wielki pożar miasta (zniszczeniu uległ kazimierzowski kościół parafialny – odbudowano go dopiero w 1826 r.)

• 1816 – Kasata klasztoru tynieckiego – Skawina wchodzi w skład dóbr cesarskich.

• 1831 – Epidemia cholery w Skawinie.

• 1873 – Kolejna epidemia cholery (w ciągu pięciu dni umarło 300 mieszkańców)

• 1878 – W Skawinie powstaje Ochotnicza Straż Pożarna (w Krzęcinie – 1906 r., w Radziszowie – 1907 r., w Jaśkowicach – 1908 r.).

• 1884-86 – Budowa linii kolejowej

• 1886 – Początki skawińskiego urzędu pocztowego (dotychczas korespondencja przesyłana była przez stację poczty konnej wMogilanach)

• 1895 – Budowa Browaru Parowego w Skawinie (prowadził on działalność do 1915 r.)

• 1896 – Założenie gniazda Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół" w Skawinie (1904–1906 budowa siedziby „Sokoła" na terenie ruin zamku kazimierzowskiego)

• 1900 – Budowa rafinerii nafty w Skawinie (zakład ten prowadził produkcję od 1922 r. do 1932 r.)

• 1909 – Powstanie skawińskiej Spółdzielni Rolniczo-Handlowej "ROLA"

• 1910 – Powstaje w Skawinie Fabryka Środków Kawowych Henryka Francka i Synów SA

• 1914 – Wymarsz drużyny (ponad 25 osób) skawińskich Sokołów do Legionów (21 sierpnia).

• 1918 – Oswobodzenie spod panowania austriackiego.

• 1922 – Powstaje Klub Sportowy „Skawinka".

• 1934-37 – Budowa powiatowego dziecięcego sanatorium w Radziszowie.

• 1939 – Początek budowy w Skawinie huty aluminium (otwartej w 1954 r.).

• 1942 – Wywiezienie skawińskich Żydów do obozu zagłady w Bełżcu (29 sierpnia).

• 1945 – Skawina wolna od okupacji niemieckiej. Zdobycie Skawiny przez Armię Czerwoną (23 stycznia).

• 1947 – Założenie w Skawinie Powszechnej Spółdzielni Spożywców

• 1951-62 – Powstanie nowych zakładów przemysłowych w Skawinie, m.in. elektrowni. Skawina staje się drugim co do wielkości miastem w województwie krakowskim

• 1980 – Oddanie do użytku Hali Widowiskowo-Sportowej w Skawinie

• 1981 – Zamknięcie skawińskiej Huty Aluminium

• 2000 – Honorowe Obywatelstwo Miasta Skawina dla księdza biskupa Kazimierza Nycza

• 2002 – Papież Jan Paweł II podczas kolejnej pielgrzymki po Ojczyźnie zatrzymuje się w Skawinie i błogosławi miasto, jak również parafie pw. Św. Szymona i Judy Tadeusza oraz Miłosierdzia Bożego w Skawinie

Sławni Skawinianie[edytuj]

Rafał ze Skawiny (1400-1469) – syn Michała Pusznika. Był księdzem wikarym w Krakowie. Rozbudował zamek Kazimierza Wielkiego. Przyczynił się do rozwoju szkolnictwa w Skawinie. Był znany na dworze królewskim, wspomniał o nim Jan Długosz mówiąc, iż był to nieprzeciętny umysł, uczony i sprawiedliwy.

ks. Walenty Troska – był absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego, później jego profesorem i rektorem. Byłkanonikiem i członkiem kapituły krakowskiej. Pochodził z zamożnej rodziny mieszczańskiej, wywodzącej się ze Skawiny. Ksiądz Walenty Troska zmarł w 1623 roku i został pochowany na cmentarzu koło kościoła parafialnego (dziś jest tam plac przykościelny, jednak grób pozostał). W testamencie spisanym w 1619 roku przekazał miastu swoją bibliotekę, która po jego śmierci została umieszczona przy szkole parafialnej.

ks. Sebastian Piskorski – urodził się w 1636 roku, jego ojciec Marcin osiedlił się w Skawinie z początkiemXVII w. Sebastian Piskorski ukończył studia w 1660 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim i uzyskał stopieńbakałarza. Studia kontynuował w Padwie i Rzymie. Przetłumaczył książkę pt. Żywoty Pustelników. W 1676roku przyjął święcenia kapłańskie. Patronował budowie kościoła św. Anny w Krakowie. Zmarł w 1707 roku.

Stanisław Pyzik – urodzony w Skawinie, brał udział w manifestach i strajkach. W 1912 roku wyemigrował doArgentyny gdzie pisał polskie pisma pod pseudonimem „Skawiniak” dając tym samym wyraz pamięci o Skawinie i Polsce.

Marcin Starzak - pierwszy skawiński olimpijczyk.

Marian Łoziński - weteran walk pod Monte Cassino, działacz społeczny i harcerski, wielki miłośnik młodzieży, współzałożyciel i opiekun Harcerskiej Izby Pamięci Narodowej Polskich Sił Zbrojnych Na Zachodzie im. gen. Władysława Andersa przy harcówce Kręgu Instruktorskiego "Czerwony Mak" im. Bohaterów Monte Cassino. Autor wspomnień "Przechodniu, powiedz Polsce..."

Zwyczaje i obrzędy skawińskie

Dzięki długoletniej działalności archiwistycznej Towarzystwa Przyjaciół Skawiny zachowało się wiele przekazów dotyczących nieznanych już być może skawińskich zwyczajów i obrzędów. Gdy kończył się np. karnawał i nadchodziły dni zapustne, mający poczucie humoru Skawinianie przebierali się za Żydów, Cyganów, kramarzy, kominiarzy, mężczyźni za kobiety, a kobiety za mężczyzn. Przebierańcy chodzili po domach, gdzie śpiewali żartobliwe piosenki i recytowali zabawne wierszyki, a gospodarze częstowali przybyłych żywnością (czasami nawet i wódką...). W czasie zapustów „chodził" też po Skawinie tzw. „Kantek". Była to kukła ze słomy, okryta płaszczem, pod którym chował się parobek. Z „Kantkiem" chodzono po domach, gdzie żartowano i śpiewano każąc „Kantkowi" wyczyniać rozmaite sztuczki. Podobno od postaci owego „kantka" wzięło się przezwisko nadane Skawinianom przez mieszkańców okolicznych wiosek. Chcąc im dokuczyć mówili: „Ty skawiński kojtku!..." Zapustne obrzędy były bardzo popularne jeszcze pod koniec XIX wieku.

Istnieje zwyczaj, związany z Niedzielą Palmową, noszenia do kościoła specjalnie w tym celu przygotowanych palm: w Skawinie były one robione z gałązek kwiatowych trzcinnika lancetowatego oraz z leszczynowych grubych prętów. Po niedzielnej mszy chłopcy z poszczególnych wiosek spod Skawiny dzielili się, a następnie rozpoczynały się... bójki przy pomocy palm pomiędzy poszczególnymi grupami. Ponieważ palmy miały do jednego metra długości, szczególnie unikano tych z dużą ilością leszczynowych kijów... W następującą po Niedzieli Palmowej środę z poświęconych już palm robiono krzyżyki, które gospodarze wbijali na polach w każdy obsiany kawałek ziemi. Miało to chronić zbiory przed gradobiciem oraz innymi klęskami. Ostatni krzyżyk przybijano do drzwi domu. Kije z palemek były również wykorzystywane w lany poniedziałek, kiedy to chłopcy chodzili z tzw. „buckami", czyli właśnie tymi kijami. Chodzili do poszczególnych domów i rzucali kije na ziemię. W zamian za to gospodarz ofiarowywał im drobny poczęstunek.

Wielkim wydarzeniem w życiu Skawiny oraz okolicznych wsi był odpust w Tyńcu (święto Piotra i Pawła)– dniu 29 czerwca. Liczne były kramy z zabawkami, piernikami „całuskami", młodzież bawiła się na karuzelach. Po mszy świętej hucznie bawiono się, było picie piwa, jedzenie lisieckiej kiełbasy i golkowickich kukiełek. Zwyczaj ten, powstały w XIX w., przetrwał aż do lat trzydziestych wieku XX. Jesienią, w czasie kopania ziemniaków i „brania" lnu, odbywały się tzw. "tłuki", które polegały na tym, że zamożniejsi gospodarze zapraszali ze wsi kilkanaście albo i więcej osób i wspólnymi siłami wykonywano zaplanowane prace. Być może len był uprawiany przez mieszczan w XIX w. nie tylko dla korzyści, a właśnie jako pretekst do wspólnego spędzania długich i chłodnych jesiennych wieczorów... Dzisiaj kontynuacją dawnych obrzędów pozostają jedynie dożynki, organizowane co roku w innej wsi wspólnie z poszczególnymi radami sołeckimi. W ich trakcie przeprowadzane są np. wybory miss Krakowianki przedszkolaków czy też występy zespołów folklorystycznych.

 Skawińskie kościoły rzymskokatolickie[edytuj]

Kościół św. app Szymona i Judy Tadeusza

Kościół św. app Szymona i Judy Tadeusza

Akt fundacyjny kościółka w Skawinie pochodzi z dnia 19 listopada 1364 roku. Nowo powstały kościół został obdarzony trzema wezwaniami: Ducha Świętego, Maryi Dziewicy oraz świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza.

Fundacja parafii i kościoła miała miejsce sześć miesięcy po nadaniu prawa magdeburskiego miastu. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy wcześniej na tym terenie istniał już jakiś kościół bądź kaplica dla kultu religijnego, jak próbują sugerować niektórzy badacze. Nie można z pewnością tego wykluczyć, mając na uwadze, ze tereny te były już wcześniej zaludnione, na co wskazują liczne źródła. Istniało tu również zorganizowane lokalne życie społeczne i gospodarcze. Nie bez znaczenia było zapewne i to, ze te tereny – jako własność klasztoru – były pod jurysdykcją (opieka) opactwa tynieckiego.

Przez wieki swego istnienia kościół nosił aż trzy wezwania: Ducha Świętego, Maryi Dziewicy oraz św. św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza, z których do dziś przetrwało tylko to ostatnie. W 1960 roku natomiast przybyto nowe, tj. Matki Bożej Częstochowskiej. Z najdawniejszych czasów pozostały jedynie dwa gotyckieczternastowieczne ostrołukowe portale. Jeden z nich prowadzi z prezbiterium do zakrystii, drugi zaś został przeniesiony i wmurowany w południową ścianę. Zdobią go równie stare, kute w żelazie drzwi oraz barokowa chrzcielnica.

W południowej części nawy głównej znajduje się pochodząca z I połowy XVIII w. podziemna krypta grobowa wybudowana dla miejscowychproboszczów oraz dobrodziejów kościoła parafialnego. W 1968 roku podczas wykonywania nowej polichromii świątyni odkryto w łuku tęczy pomiędzy nawą główna a prezbiterium zabytkową polichromię.

Można powiedzieć, ze to niewiele, należy jednak pamiętać, że kościół, podobnie jak i całe miasto, podlegał nader zmiennym kolejom losu. Pierwszy pożar, który mocno go uszkodził, miał miejsce w 1704 roku. Drugi dotknął kościół w roku 1815. Odbudowana świątynia zostałakonsekrowana w roku 1826.

Obecnie kościół to trzynawowa budowla, z oszkarpowanym prezbiterium, nakrytym pięknym, zwierciadlanym sklepieniem. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne w nawie głównej datowane są na I połowę XIX wieku, zaś pozostałe trzy ołtarze boczne to lata 60. XX w.

Kościół pw. Ofiarowania NMP

Kościół pw. Ofiarowania NMP (dawny poszpitalny pw. św. Walentego), zwany "małym kościółkiem"

Niewielki kościół pw. św. Walentego powstał jako kościół przyszpitalny. Szpital — przytułek dla ubogich - ufundował 26 stycznia 1471 roku opat klasztoru tynieckiego, pochodzący ze Skawiny ojciec Maciej zwany Skawiną. Uposażył on szpital posiadłością opacką, położoną poza murami miasta, na tzw. Przedmieściu Wschodnim. W wizytacji z 1595 roku istnieje znamienna wzmianka o powstałej przy szpitalu kaplicy pod wezwaniem św. Walentego, patrona ludzi chorych na epilepsję. Kaplica ta została wybudowana niedługo przed 1595 rokiem, gdyż w dokumencie wizytacyjnym jest mowa o jej świeżym wzniesieniu z drewna.

Wewnątrz posiadała 3 ołtarze kamienne, lecz — podobnie jak kaplica Św. Krzyża — poza tym nie była w żaden inny sposób uposażona. Niestety, około 1611 roku kaplica spłonęła i konieczna była jej całkowita odbudowa. Patronami fundatorami nowej kaplicy byli: prepozyt szpitalny ks. Krzysztof Muczudka oraz szlachcic Jananowski. Nowa kaplica otrzymała dodatkowo drugiego patrona, a mianowicie Najświętszą Maryję Dziewicę. Jej wyposażenie w porównaniu do pierwotnej kaplicy uległo powiększeniu, gdyż posiadała już 4 ołtarze, z których główny oraz pw. św. Jana Chrzciciela, znajdujący się przy Ewangelii — były konsekrowane. Dodatkowo kaplica posiadała na swoje utrzymanie pole z uprzedniej fundacji ks. Dudułki oraz drobny sprzęt liturgiczny, pozostałe zaś paramenty były, jak poprzednio, wypożyczane z kościoła parafialnego.

Promotorem kolejnej restauracji był pochodzący ze Skawiny ks. Sebastian Piskorski, przy którego udziale powstawał właśnie — znany wszystkim - kościół św. Anny w Krakowie. Od tej pory, tj. od roku 1704, kaplica nosi wezwanie św. Walentego i Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny. Ale nie jest to ostatnia zmiana jej patrocinum, gdyż w roku 1729 dochodzi trzecie: Matki Bożej Śnieżnej. Z tego samego roku pochodzi wzmianka o istniejącym przy niej cmentarzu.

Szpital-przytułek szybko zubożał. Aby zapobiec jego upadkowi, w 1571 roku opat Hieronim Krzyżanowski wznowił fundację swego poprzednika — opata Macieja Skawinki. Dzięki temu szpital przetrwał, aż do końca XIX w. W 1899 roku przebywało w nim jeszcze 14 ubogich.

Aktualnie kościółek jest filią kościoła parafialnego. Jest to niewielka, orientowana (ołtarz główny zwrócony w stronę orientu - wschodu), jednonawowa, oszkarpowana budowla. Najcenniejszym zabytkiem jest tu pochodzący z 1640 roku obraz Ukrzyżowanie, umieszczony w barokowym, XVIII-wiecznym ołtarzu głównym.

Ściany kościoła pokrywa wykonana przez Mieczysława Wieczorka w 1989 polichromia. Wśród malowideł znalazły się portrety świętych i błogosławionych współcześnie wyniesionych na ołtarze: św. Maksymiliana Kolbego, bł. Karoliny Kózkówny, bł. bpa Józefa Sebastiana Pelczara, bł. Anieli Salawy, Sł. Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego.

Kościół Miłosierdzia Bożego

Kościół Miłosierdzia Bożego

Kościół pw. Miłosierdzia Bożego, murowany, wybudowany w latach 1982-1995. Ośrodek duszpasterski utworzono w 1979 roku. Okręg terytorialny wydzielono z parafii Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Skawinie. Znajduje się on przy ulicy Marii Curie Skłodowskiej 12. Pierwszym administratorem, a później proboszczem został ks. Marian Podgórny. Obecnie proboszczem tej parafii jest ks. Włodzimierz Łukowicz. W dniu 14.04.2007 ksiądz kardynał Stanisław Dziwisz konsekrował świątynie.

artykuł pochodzi ze strony: www.wikipedia.pl

Skawina  - 

Historia Skawiny

POCZĄTKI

22 maja 1364 roku Kazimierz III Wielki lokował i nadał Skawinie prawa miejskie. Ufundował kościół parafialny i szkołę, wreszcie zbudował mały zameczek, w samym środku gęstego lasu, obecnego parku miejskiego, zwany potocznie Kazimierzowskim. Jak podaje Kronika Janka z Czarnkowa, jeszcze za życia króla Kazimierza wybudowano mury obronne wokół miasta, z kolei Jan Długosz potwierdza istnienie zamku, wzniesionym przez ostatniego z Piastów w Skawinie. Na jego ruinach zbudowano w początkach XX wieku Pałacyk „Sokół”, siedzibę Towarzystwa Gimnastycznego o tej nazwie, a teraz obiekt reprezentacyjny Centrum Kultury i Sportu.

Dzięki nadanym przez króla przywilejom miasto dynamicznie rozwijało się, słynąc z doskonałych wyrobów rzemieślniczych i gwarnych jarmarków, na które przybywała okoliczna ludność. O świetności Skawiny decydowało wówczas kilka ważnych argumentów. W tym czasie płynąca przez miasto rzeka Skawinka, wyznaczała granicą ówczesnego królestwa. Skawina dumnie strzegła granic państwa przez ponad 100 lat. Przez tereny miasta przebiegał również bardzo ważny szlak solny z Wieliczki, który łączył się z Drogą Królewską. W wyniku starania mądrych włodarzy miasto szybko rozrastało się i zmieniało.

TYNIEC I KRAKÓW

Życie miasta toczyło się w pobliżu benedyktyńskiego klasztoru tynieckiego i krakowskiego dworu królewskiego. Tyniec był dla Skawiny nie tylko centrum duchowym, ale i politycznym. Benedyktyni byli też dobroczyńcami miasta, wspominając opata Macieja Skawinkę, który zbudował w Skawinie szpital-przytułek. Wraz z kościółkiem. (Dzisiaj już tylko kościółek pozostał). Z kolei Kraków to od zawsze centrum handlowe i kulturalne, a nade wszystko ośrodek akademicki. Oczywiście nie jest łatwa egzystencja i rozwój w pobliżu tak wielkiego ośrodka miejskiego – są jednak i oczywiste korzyści. Przede wszystkim to olbrzymi rynek zbytu ale też miejsce, gdzie mieszkańcy naszego miasta szukali swoich szans zawodowych. Źródła podają nazwiska wybitnych Skawinian, zasłużonych dla podwawelskiego grodu, którzy jak Stanisław zwany Skawinką, czy Wojciech Łańcucki dostąpili nawet zaszczytu rektorowania Krakowskiej Akademii. I tak to trwa przez wieki, aż do dziś.

WZLOTY I UPADKI

W roku 1532, nadano Skawinie 3 jarmarki i prawo cotygodniowych targów. Pod koniec XVI wieku, ze swoimi 1,5 tysiącami mieszkańców Skawina była miastem większym niż Warszawa. (Kraków liczył wtedy ok. 15 tysięcy mieszkańców). Były jednak i takie momenty, kiedy Skawina była poraniona, zniszczona i okaleczona. Okres dobrobytu zakończył się nagle w połowie XVII wieku. Panująca w Polsce w latach 1651-1652 zaraza szczególnie mocno dotknęła Skawinę: połowa ludności wymarła w ciągu dwóch lat. Miasto jeszcze nie ochłonęło po tym nieszczęściu, kiedy w 1655 wybuchła wojna polsko szwedzka. Liczba ludności w roku 1665 spadła do 360 mieszkańców! Oryginalny dokument lokacyjny miasta wydany przez Kazimierza III Wielkiego został zniszczony podczas potopu szwedzkiego. Dzięki staraniom władz miejskich, 23 listopada 1669 roku, król polski Michał Wiśniowiecki, wydał dokument potwierdzający akt lokacyjny z 22 maja 1364 roku. Herb którym po dzień dzisiejszy miasto się posługuje, swój kształt otrzymał 3 października 1793 roku z rąk Cesarza Franciszka II. Obok nadania miastu nowych praw i przywilejów, dokładnie zapisano wygląd herbu, w którym na pierwszy plan wysuwa się litera S pod złotą koroną, opleciona wokół miecza z ostrzem skierowanym w dół.

ROZWÓJ

Dopiero na przełomie XIX i XX wieku wszystko zaczęło rozwijać się na nowo. W latach 1884-86 powstała linia kolejowa. Przybywa zatem kolejna droga, tym razem żelazna, po której przebiegać będzie transport ludzi i towarów. Wraz z tym następuje prawdziwy industrialny boom inwestycyjny. Powstają kolejno, między innymi: browar (1895), rafineria nafty (1900), Pierwsza Galicyjska Fabryka Wyrobów Kamionkowych i Szamotowych (1909) oraz Fabryka Środków Kawowych Henryka Francka i Synów (1910). Te dwa ostatnie zakłady przemysłowe, po kolejnych przekształceniach i zmianach nazwy, funkcjonują do dziś. Obecnie jako własność światowych potentatów, odpowiednio: Vesuviusa i Bahlsena. Dalszy rozwój przemysłowej Skawiny to okres po II wojnie światowej. Do wspomnianych właśnie dwu zakładów dołączają jeszcze: Huta Aluminium i Elektrownia Skawina (1954), Huta Szkła i Zakład Produkcji Materiałów Budowlanych Prefabet. Również i niektóre z nich, po przekształceniach, prowadzą dalej działalność przemysłową. Całość uzupełniają jeszcze tacy potentaci, jak francuskie VALEO, austriackie Benda-Lutz-Alpoco, włoskie Ferro i Valsir oraz rodzime Nowoczesne Produkty Aluminiowe, Nicromet czy FREZWID. Łącznie działa obecnie w Skawinie prawie 3,5 tysiąca małych, średnich i dużych przedsiębiorstw i wszelkich inicjatyw biznesowych, a nie jest to bynajmniej koniec marszu Skawiny do zdobycia pozycji jednego z największych ośrodków przemysłowych w kraju. Budowa obwodnicy, otwiera jednocześnie dostęp do nowych terenów inwestycyjnych, w dwu powstających właśnie strefach przemysłowych. Da to kolejny impuls do tworzenia w tym miejscu nowych i nowoczesnych firm i zakładów.

teskt pochodzi ze strony Urzedu Miasta i Gminy Skawina